Konuşmamız gerek. Kadınların çocuklarını doğururken yaşadıklarını anlatıyor. Berlin Psikoloji Üniversitesi'nin 2020 yılında yaptığı bir ankette, doğumdan sonraki ilk yılda ankete katılan 1.079 annenin yüzde 50,1'i doğum sırasında en az bir olumsuz, şiddet içeren olay yaşadığını belirtti.
Araştırmada fiziksel, psikolojik ve sözlü şiddet ile anne-çocuk ilişkisinin ihmal edilmesi ve bozulması (örneğin doğumdan sonra çocuğun anneden ayrılması gibi) arasında ayrım yapılıyor. Birden fazla yanıt mümkündü. Diğer tahminler, her saniyeden her üç hamile kadına doğum sırasında şiddet ve heteronomi yaşadığını varsayıyor. Tamamen matematiksel olarak bu şu anlama geliyor: Almanya'da yaklaşık her iki dakikada bir kadın doğum sırasında şiddete ve heteronomiye maruz kalıyor.
Açık kaynak
Bülten
Kayıt olduğunuz için teşekkürler.
E-postayla bir onay alacaksınız.
Fiziksel şiddet, kadınların istemedikleri tıbbi işlemlere tabi tutulması veya ilaç verilmesi anlamına gelmektedir. Bu, tıbbi bir doğum indüksiyonu, kasılmaları güçlendiren bir kasılma damlası, hatta epizyotomiler ve vantuzla doğumlar olabilir.
Doktorun kadının vücuduna ulaşması nedeniyle vajinal muayeneler de şiddetli olabilir. Doğum yapan kadınlar, doktorların kendilerini tanıtmadıklarını veya rahim ağzını hissedip hissetmediklerini bile sormadıklarını anlatıyor. Rahim ağzı, bebeğin daha sonra doğacağı rahim ağzıdır. Bu istilacı davranış birçok anne için travmatiktir çünkü vücutları başka insanların kontrolündedir.
Yeni doğmuş bir çocuk yıkanır.BSIP/imago
Travmatik doğumların sonuçları vardır
Şiddete uğrayıp uğramadıklarına etkilenen kadınların karar verdiğini anlamak da önemlidir. Deneyimlerini yorumlamakla sorumludurlar. Tıpkı aile içi veya cinsel şiddet vakalarında olduğu gibi, etkilenenlerin (çoğunlukla kadınlar) bunu gerçekten istemedikleri sıklıkla reddedilir (kadınların tecavüze uğradıklarında giydikleri kıyafetlerle ilgili sefil tartışma buna bir örnektir), kadınlar da öyle Özellikle doğum yaptıktan sonra bir şeylerin doğru gitmediğini kabul ettim. “Önemli olan çocuğun sağlıklı olması!” şeklindeki çirkin cümle, doğumun nasıl olduğunun önemli olmadığı, çünkü artık bittiği ve çocuğun sağlıklı olduğu anlamına geliyor. Ne yazık ki pek çok kadın için travmatik doğumlardan sonra bu süreç bitmiyor.
Yaklaşık dokuz yıl önce ilk çocuğumu doğurduğumda, başka bir insanın hayatına kabuk olmanın nasıl bir şey olduğunu da deneyimlemiştim. Çocuğumun doğumu benimle ilgili değildi. Önemli olan, bu çocuğu mümkün olduğu kadar çabuk içimden çıkarmak ve bebeğe zarar vermeden doğum odasını başka bir kadın için boş tutmaktı.
Yıllarca şiddetli ve travmatik bir doğumun sonuçlarından dolayı acı çektiğim gerçeğiyle doktorlar ve ebeler ilgilenmedi. Kabuslar ve panik ataklar, kendi bebeğinizi sevememe hissi, iç boşluk, bunlar, savaş görevinden dönen askerlerin medyasında gördüğümüz gibi, tipik travma sonrası stres bozukluklarıdır (PTSD). Tüm kadınların yüzde 3 ila 11'i travmatik doğumlardan sonra TSSB'den muzdariptir; bu sayı her yıl 22.000 ila 87.000 arasındadır.
Almanya'daki doğum sistemi müdahalelerle gelişiyor. Hastanede çok az sayıda doğum tıbbi müdahale olmadan gerçekleşmektedir. Birçok doğum müdahalesi tıbbi açıdan mutlaka gerekli olduğu için değil, rutin olarak yapıldığı için yapılmaktadır.
Hamile bir kadın hastanedeki yatakta uyuyor.Eva Blanco/imago
Sezaryen oranları iki katına çıktı
Doğuma yapılan en büyük müdahale muhtemelen sezaryendir. Artık Almanya'da neredeyse her üç doğumdan biri böyle bir operasyonu içeriyor. Son otuz yılda bu oran ikiye katlandı. Dünya Sağlık Örgütü, tüm doğumların yalnızca yüzde 15'inde sezaryenin gerekli olduğunu varsaymaktadır.
Sezaryen de şiddete maruz kalabiliyor: Kadınlar ameliyat sırasında uzattıkları kollarının nasıl tutulduğunu anlatıyor ve kimse onlara bunun neden yapıldığını açıklamıyor. Pek çok şeyde olduğu gibi nasıl ilerleneceğine klinik karar verir. Bazen sezaryen sırasında kadınların ilaçlarını daha iyi uygulayabilmeleri için kollarını bağlayan kişi sadece görevdeki anestezi uzmanıdır. O halde neden bunu ona açıklamıyor? Peki neden kimse kadınlara bunun klinikte uygulanan bir prosedür olduğu konusunda önceden bilgi vermiyor? Çünkü doğumlar hakkında yeterince dürüst konuşmuyoruz. Sanki kadınların doğumu nasıl deneyimlediğinin hiçbir önemi yokmuş gibi.
“Ağlamanın artık sana faydası olmayacak”
Doğumdan sonra birçok kadına yük olan fiziksel şiddet ve heteronomiye ek olarak, psikolojik veya sözlü şiddet de gerçek bir sorundur. “Ağlamanın artık sana bir faydası olmayacak” kadınların ebelerden sıklıkla duyduğu bir cümledir. Bunu bana ebem de söyledi. Genç annelere yönelik saygısız ve sevgisiz muamele çoğu zaman lohusa koğuşunda da devam ediyor. Kucağımda çığlık atan bebeğimle ilgili yardım istediğimde gece hemşiresi bana şunları söyledi: “Artık çocuğunuza bakamam. Belki çocuğunuzun sadece sevgiye ihtiyacı vardır.” Sanki çocuğuma ağladığında sevgi vermeyeceğim gibi.
Kadınların doğum sırasında ve sonrasında duyduğu diğer ifadeler şunlardır:
“Güzel olmasına gerek yok, yüzünde değil.” Kıdemli bir doktor, sezaryen sonrası annenin karın duvarını diken asistan doktora bu cümleyi söyledi.
Bir anne yeni doğan çocuğunu emziriyor.Jordi Mora Igual/imago
“Gücü kalmadı, sezaryen olacak.” Kadın doğum yaparken orada dururken bir ebe bunu diğerine söyledi.
“Yaşlı bir büyükanne gibi yürüyorsun.” Doğum sonrası koğuşunda yeni sezaryen olmuş anneye bir hemşire bunu söyledi.
Berlin Psikoloji Üniversitesi tarafından yapılan ankette, yanıt veren beş kişiden birden fazlası (yüzde 23,1) aşağılayıcı yorumlar ve hakaretler duyduklarını veya alay konusu olduklarını söyledi.
Şimdilik bu metnin başlığından bahsetmeliyiz: Önemli olan çocuğun sağlıklı olmasıdır! Elbette çocukların sağlıklı doğması gerekiyor. Ancak hiçbir çocuk, annesi doğduğunda aşağılandığı ve aşağılandığı için daha sağlıklı doğmaz.
Soğuma olgusu donuklaşmaya neden olur
Doğum sonrası koğuşundaki bu kadar çok ebe, doktor ve hemşirenin gerçekte orada oldukları işin bu kadar azını yapması nasıl mümkün olabilir? Aslında kadınlara doğum sırasında ve sonrasında yardım etmeleri gerekiyordu. Soğuma denilen bir olay var. Sürekli fazla çalışma ve personel eksikliğinden kaynaklanan stres nedeniyle lohusa ve doğumhanelerde çalışanlar yorgun düşüyor ve empati yapamıyorlar.
Klinik obstetrik derin bir kriz içindedir. Çoğu zaman olduğu gibi bu aynı zamanda finansla da ilgilidir. Engelleyici faktörler, müdahalesiz doğal doğumların buna değmeyeceği anlamına gelirken, karmaşık operasyonlar çok daha fazla para getirir. Birçok doğumhane zaten kapandı. Doğumhanelerde çok az ebe var. 2019'da yapılan bir araştırma, bir ebenin ortalama olarak aynı anda üç kadına baktığını ortaya çıkardı. Bu da birçok kadının yaşadığı ihmale yol açıyor. Doğumun büyük bir bölümünde tamamen yalnızsınız.
Ayrıca ebemin saatte bir odaya gelip rahim ağzımı yokladığını ve “Bu yetmez” gibi şeyler söylediğini de hatırlıyorum. Bakıcı bir ebem vardı, bu kadının başka bir kadınla ilgilenmesi gerekmiyordu ama o kahve içmeyi, evrakları doldurmayı ve benimle birlikte olmamayı tercih etti. Böylesine duygusal ve zorlayıcı bir durumda yalnız kalma hissi birçok kadın için korkunçtur.
Doğum sırasında odak noktası her zaman annenin değil, çoğunlukla çocuğun sağlığıdır.Jakob Studnar/imago
Benim gibi annelerin sesi giderek artıyor. Örneğin ebeveynlerin kendilerini güvenli doğumlara adamış olduğu Mother Hood eV derneği, politikacıları sürekli olarak iyi doğumlar için daha iyi koşullar yaratmaya çağırıyor. Alman Ebeler Derneği (DHV) de doğal doğumlara odaklanan obstetrik bakım çağrısında bulunuyor. Ama hepimizin yapabileceği bir şey de var.
Anneler ve babalar, özellikle olumsuz bir deneyim olsa bile, sonunda yaşadıkları şeyler hakkında açıkça konuşmaya başlayabilirler. Doğum yapmak bir kadının veya bir çiftin hayatındaki en güzel gün olmak zorunda değildir. Eğer doğum kadının istediği gibi olmadıysa, şiddet ve heteronomi yaşadıysa bunu konuşabilmesi gerekir.
Doğum yaptıktan sonra hiç kimsenin kadınlara söylememesi gereken bir cümle: “Asıl mesele çocuğun sağlıklı olması!” Veya: “Artık bitti.” Stresli bir doğumdan sonra herkesin bir anneye ya da ebeveyne söyleyebileceği bir cümle. şu: “Başına gelenler için üzgünüm.” O zaman belki daha fazla ebeveyn deneyimleri hakkında dürüstçe konuşmaya cesaret edebilir ve anne adayları ileride olacaklara hazırlıklı olabilirler.
Lena Högemann Berlin'de serbest gazeteci ve yazar olarak çalışıyor. Yakın zamanda yayımlanan kitabında “Çocuğumu bu şekilde doğurmak istemedim! Kadınların kendi kararlarıyla doğum yapabilmeleri için bilmeleri gerekenler Kendi kendine gerçekleşen doğumlara ve tıbbi obstetrikte nelerin değişmesi gerektiğine değiniyor.
Bu, açık kaynak girişimimizin bir parçası olarak gönderilen bir gönderidir. İle Açık kaynak Berlin yayınevi, serbest yazarlara ve ilgilenen herkese, ilgili içeriğe ve profesyonel kalite standartlarına sahip metinler sunma fırsatı sunuyor. Seçilen katkılar yayınlanacak ve onurlandırılacaktır.
Herhangi bir geri bildiriminiz var mı? Bize yazın! brifing@Haberler
Araştırmada fiziksel, psikolojik ve sözlü şiddet ile anne-çocuk ilişkisinin ihmal edilmesi ve bozulması (örneğin doğumdan sonra çocuğun anneden ayrılması gibi) arasında ayrım yapılıyor. Birden fazla yanıt mümkündü. Diğer tahminler, her saniyeden her üç hamile kadına doğum sırasında şiddet ve heteronomi yaşadığını varsayıyor. Tamamen matematiksel olarak bu şu anlama geliyor: Almanya'da yaklaşık her iki dakikada bir kadın doğum sırasında şiddete ve heteronomiye maruz kalıyor.
Açık kaynak
Bülten
Kayıt olduğunuz için teşekkürler.
E-postayla bir onay alacaksınız.
Fiziksel şiddet, kadınların istemedikleri tıbbi işlemlere tabi tutulması veya ilaç verilmesi anlamına gelmektedir. Bu, tıbbi bir doğum indüksiyonu, kasılmaları güçlendiren bir kasılma damlası, hatta epizyotomiler ve vantuzla doğumlar olabilir.
Doktorun kadının vücuduna ulaşması nedeniyle vajinal muayeneler de şiddetli olabilir. Doğum yapan kadınlar, doktorların kendilerini tanıtmadıklarını veya rahim ağzını hissedip hissetmediklerini bile sormadıklarını anlatıyor. Rahim ağzı, bebeğin daha sonra doğacağı rahim ağzıdır. Bu istilacı davranış birçok anne için travmatiktir çünkü vücutları başka insanların kontrolündedir.
Yeni doğmuş bir çocuk yıkanır.BSIP/imago
Travmatik doğumların sonuçları vardır
Şiddete uğrayıp uğramadıklarına etkilenen kadınların karar verdiğini anlamak da önemlidir. Deneyimlerini yorumlamakla sorumludurlar. Tıpkı aile içi veya cinsel şiddet vakalarında olduğu gibi, etkilenenlerin (çoğunlukla kadınlar) bunu gerçekten istemedikleri sıklıkla reddedilir (kadınların tecavüze uğradıklarında giydikleri kıyafetlerle ilgili sefil tartışma buna bir örnektir), kadınlar da öyle Özellikle doğum yaptıktan sonra bir şeylerin doğru gitmediğini kabul ettim. “Önemli olan çocuğun sağlıklı olması!” şeklindeki çirkin cümle, doğumun nasıl olduğunun önemli olmadığı, çünkü artık bittiği ve çocuğun sağlıklı olduğu anlamına geliyor. Ne yazık ki pek çok kadın için travmatik doğumlardan sonra bu süreç bitmiyor.
Yaklaşık dokuz yıl önce ilk çocuğumu doğurduğumda, başka bir insanın hayatına kabuk olmanın nasıl bir şey olduğunu da deneyimlemiştim. Çocuğumun doğumu benimle ilgili değildi. Önemli olan, bu çocuğu mümkün olduğu kadar çabuk içimden çıkarmak ve bebeğe zarar vermeden doğum odasını başka bir kadın için boş tutmaktı.
Yıllarca şiddetli ve travmatik bir doğumun sonuçlarından dolayı acı çektiğim gerçeğiyle doktorlar ve ebeler ilgilenmedi. Kabuslar ve panik ataklar, kendi bebeğinizi sevememe hissi, iç boşluk, bunlar, savaş görevinden dönen askerlerin medyasında gördüğümüz gibi, tipik travma sonrası stres bozukluklarıdır (PTSD). Tüm kadınların yüzde 3 ila 11'i travmatik doğumlardan sonra TSSB'den muzdariptir; bu sayı her yıl 22.000 ila 87.000 arasındadır.
Almanya'daki doğum sistemi müdahalelerle gelişiyor. Hastanede çok az sayıda doğum tıbbi müdahale olmadan gerçekleşmektedir. Birçok doğum müdahalesi tıbbi açıdan mutlaka gerekli olduğu için değil, rutin olarak yapıldığı için yapılmaktadır.
![Hamile bir kadın hastanedeki yatakta uyuyor.](https://Haberler.imgix.net/2024/03/15/a8cbadd6-ddf3-4a18-8e50-3d77d1c52966.jpeg?auto=format&fit=max&w=1880&auto=compress)
Hamile bir kadın hastanedeki yatakta uyuyor.Eva Blanco/imago
Sezaryen oranları iki katına çıktı
Doğuma yapılan en büyük müdahale muhtemelen sezaryendir. Artık Almanya'da neredeyse her üç doğumdan biri böyle bir operasyonu içeriyor. Son otuz yılda bu oran ikiye katlandı. Dünya Sağlık Örgütü, tüm doğumların yalnızca yüzde 15'inde sezaryenin gerekli olduğunu varsaymaktadır.
Sezaryen de şiddete maruz kalabiliyor: Kadınlar ameliyat sırasında uzattıkları kollarının nasıl tutulduğunu anlatıyor ve kimse onlara bunun neden yapıldığını açıklamıyor. Pek çok şeyde olduğu gibi nasıl ilerleneceğine klinik karar verir. Bazen sezaryen sırasında kadınların ilaçlarını daha iyi uygulayabilmeleri için kollarını bağlayan kişi sadece görevdeki anestezi uzmanıdır. O halde neden bunu ona açıklamıyor? Peki neden kimse kadınlara bunun klinikte uygulanan bir prosedür olduğu konusunda önceden bilgi vermiyor? Çünkü doğumlar hakkında yeterince dürüst konuşmuyoruz. Sanki kadınların doğumu nasıl deneyimlediğinin hiçbir önemi yokmuş gibi.
“Ağlamanın artık sana faydası olmayacak”
Doğumdan sonra birçok kadına yük olan fiziksel şiddet ve heteronomiye ek olarak, psikolojik veya sözlü şiddet de gerçek bir sorundur. “Ağlamanın artık sana bir faydası olmayacak” kadınların ebelerden sıklıkla duyduğu bir cümledir. Bunu bana ebem de söyledi. Genç annelere yönelik saygısız ve sevgisiz muamele çoğu zaman lohusa koğuşunda da devam ediyor. Kucağımda çığlık atan bebeğimle ilgili yardım istediğimde gece hemşiresi bana şunları söyledi: “Artık çocuğunuza bakamam. Belki çocuğunuzun sadece sevgiye ihtiyacı vardır.” Sanki çocuğuma ağladığında sevgi vermeyeceğim gibi.
Kadınların doğum sırasında ve sonrasında duyduğu diğer ifadeler şunlardır:
“Güzel olmasına gerek yok, yüzünde değil.” Kıdemli bir doktor, sezaryen sonrası annenin karın duvarını diken asistan doktora bu cümleyi söyledi.
![Bir anne yeni doğan çocuğunu emziriyor.](https://Haberler.imgix.net/2024/03/15/737c8752-eaf6-45ce-8e0b-16c2b9ea637f.jpeg?auto=format&fit=max&w=1880&auto=compress)
Bir anne yeni doğan çocuğunu emziriyor.Jordi Mora Igual/imago
“Gücü kalmadı, sezaryen olacak.” Kadın doğum yaparken orada dururken bir ebe bunu diğerine söyledi.
“Yaşlı bir büyükanne gibi yürüyorsun.” Doğum sonrası koğuşunda yeni sezaryen olmuş anneye bir hemşire bunu söyledi.
Berlin Psikoloji Üniversitesi tarafından yapılan ankette, yanıt veren beş kişiden birden fazlası (yüzde 23,1) aşağılayıcı yorumlar ve hakaretler duyduklarını veya alay konusu olduklarını söyledi.
Şimdilik bu metnin başlığından bahsetmeliyiz: Önemli olan çocuğun sağlıklı olmasıdır! Elbette çocukların sağlıklı doğması gerekiyor. Ancak hiçbir çocuk, annesi doğduğunda aşağılandığı ve aşağılandığı için daha sağlıklı doğmaz.
Soğuma olgusu donuklaşmaya neden olur
Doğum sonrası koğuşundaki bu kadar çok ebe, doktor ve hemşirenin gerçekte orada oldukları işin bu kadar azını yapması nasıl mümkün olabilir? Aslında kadınlara doğum sırasında ve sonrasında yardım etmeleri gerekiyordu. Soğuma denilen bir olay var. Sürekli fazla çalışma ve personel eksikliğinden kaynaklanan stres nedeniyle lohusa ve doğumhanelerde çalışanlar yorgun düşüyor ve empati yapamıyorlar.
Klinik obstetrik derin bir kriz içindedir. Çoğu zaman olduğu gibi bu aynı zamanda finansla da ilgilidir. Engelleyici faktörler, müdahalesiz doğal doğumların buna değmeyeceği anlamına gelirken, karmaşık operasyonlar çok daha fazla para getirir. Birçok doğumhane zaten kapandı. Doğumhanelerde çok az ebe var. 2019'da yapılan bir araştırma, bir ebenin ortalama olarak aynı anda üç kadına baktığını ortaya çıkardı. Bu da birçok kadının yaşadığı ihmale yol açıyor. Doğumun büyük bir bölümünde tamamen yalnızsınız.
Ayrıca ebemin saatte bir odaya gelip rahim ağzımı yokladığını ve “Bu yetmez” gibi şeyler söylediğini de hatırlıyorum. Bakıcı bir ebem vardı, bu kadının başka bir kadınla ilgilenmesi gerekmiyordu ama o kahve içmeyi, evrakları doldurmayı ve benimle birlikte olmamayı tercih etti. Böylesine duygusal ve zorlayıcı bir durumda yalnız kalma hissi birçok kadın için korkunçtur.
![Doğum sırasında odak noktası her zaman annenin değil, çoğunlukla çocuğun sağlığıdır.](https://Haberler.imgix.net/2024/03/15/20aa6636-8fdc-4482-9999-cbe5ea7dac1e.jpeg?auto=format&fit=max&w=1880&auto=compress&rect=845,0,4310,2873)
Doğum sırasında odak noktası her zaman annenin değil, çoğunlukla çocuğun sağlığıdır.Jakob Studnar/imago
Benim gibi annelerin sesi giderek artıyor. Örneğin ebeveynlerin kendilerini güvenli doğumlara adamış olduğu Mother Hood eV derneği, politikacıları sürekli olarak iyi doğumlar için daha iyi koşullar yaratmaya çağırıyor. Alman Ebeler Derneği (DHV) de doğal doğumlara odaklanan obstetrik bakım çağrısında bulunuyor. Ama hepimizin yapabileceği bir şey de var.
Anneler ve babalar, özellikle olumsuz bir deneyim olsa bile, sonunda yaşadıkları şeyler hakkında açıkça konuşmaya başlayabilirler. Doğum yapmak bir kadının veya bir çiftin hayatındaki en güzel gün olmak zorunda değildir. Eğer doğum kadının istediği gibi olmadıysa, şiddet ve heteronomi yaşadıysa bunu konuşabilmesi gerekir.
Doğum yaptıktan sonra hiç kimsenin kadınlara söylememesi gereken bir cümle: “Asıl mesele çocuğun sağlıklı olması!” Veya: “Artık bitti.” Stresli bir doğumdan sonra herkesin bir anneye ya da ebeveyne söyleyebileceği bir cümle. şu: “Başına gelenler için üzgünüm.” O zaman belki daha fazla ebeveyn deneyimleri hakkında dürüstçe konuşmaya cesaret edebilir ve anne adayları ileride olacaklara hazırlıklı olabilirler.
Lena Högemann Berlin'de serbest gazeteci ve yazar olarak çalışıyor. Yakın zamanda yayımlanan kitabında “Çocuğumu bu şekilde doğurmak istemedim! Kadınların kendi kararlarıyla doğum yapabilmeleri için bilmeleri gerekenler Kendi kendine gerçekleşen doğumlara ve tıbbi obstetrikte nelerin değişmesi gerektiğine değiniyor.
Bu, açık kaynak girişimimizin bir parçası olarak gönderilen bir gönderidir. İle Açık kaynak Berlin yayınevi, serbest yazarlara ve ilgilenen herkese, ilgili içeriğe ve profesyonel kalite standartlarına sahip metinler sunma fırsatı sunuyor. Seçilen katkılar yayınlanacak ve onurlandırılacaktır.
Herhangi bir geri bildiriminiz var mı? Bize yazın! brifing@Haberler